Gobar Gaz

W związku z tym, że Organizacja Narodów Zjednoczonych i inne międzynarodowe organy traktują walkę z niszczycielskimi zmianami klimatycznymi jako priorytet, kraje na całym świecie odkrywają nowe alternatywy dla paliw kopalnych. Czasami nowe zasoby odnajduje się w rzeczach, które były dostępne dla ludzkości od zarania dziejów, takich jak wiatr i promienie słoneczne. Podobnie jest z rozkładającą się materią organiczną: rozkładające się liście i trawy; starzejące się szczątki i odpady zwierzęce; gnijąca żywność i produkty uboczne; a także ścieki i wody odpadowe – to wszystko źródła użytecznej energii, która zasila sieci elektryczne oraz napędza samochody i ciężarówki. Tą energią jest biogaz, a w Indiach – gobar gas.

Skąd pochodzi?

Gdy wspomniane materiały zostaną pozbawione tlenu, bakterie zaczynają rozkładać je na niezliczone związki chemiczne. W miarę postępu tego procesu – znanego jako fermentacja beztlenowa – powstają produkty końcowe, głównie metan i dwutlenek węgla. To metan (CH4) jest wartościowym związkiem, ponieważ może być spalany w silnikach spalinowych w celu wytwarzania energii elektrycznej lub napędzania pojazdów o różnej wielkości i konstrukcji. Fermentacja beztlenowa jest zjawiskiem naturalnym od zawsze, ale technologia może przyspieszyć tę sekwencję zdarzeń, aby wytworzyć więcej biogazu, pozbawiając go zanieczyszczeń. Biogaz jest zauważalny przy przechodzeniu obok długo leżących stosów liści lub mas skoszonej trawy. Zapach wydobywający się z tych stosów pochodzi z dołu, gdzie tlen nie może przeniknąć. Mało kto zdaje sobie sprawę z ogromnego potencjału tkwiącego w takim odorku. Na szczęście wiedza naukowa jest na takim poziomie, że warunki panujące u podstawy takiego stosu liści mogą być szybko i wielokrotnie replikowane. Surowce wsadowe (substraty) — często obornik, ścieki lub inne rodzaje kompostu — są wprowadzane do beztlenowego zbiornika, gdzie substrat ulega rozpadowi, a biogaz unosi się do góry i jest wychwytywany do dalszej obróbki. Zatrzymany biogaz często zawiera związki chemiczne, które zagrażają zdrowiu ludzkiemu, trwałości rurociągów i ogólnej efektywności działania biogazu. Dlatego w fazie przetwarzania stosuje się różne metody oczyszczania gazu. Pozostałe części stałe — czyli poferment — są użyteczne jako nawóz do upraw, dodatek paszowy, ściółka oraz organiczne środki ochrony roślin.

Czy jest powszechnie dostępny w Indiach?

Wykorzystanie gobar gas ma ogromne znaczenie dla państwa narodowego, jakim są Indie. Miliony domów w Indiach palą drewno — średnio około pięciu kilogramów dziennie — do ogrzewania i gotowania. Chociaż drewno jest czasami klasyfikowane jako neutralne pod względem emisji dwutlenku węgla, jego ilość spożywana przewyższa naturalną regenerację. Ta masowa działalność przyspiesza zarówno wylesianie, jak i emisję gazów cieplarnianych. Dobra wiadomość jest taka, że prywatne fundacje i organizacje pozarządowe pracują nad wyposażeniem gospodarstw domowych w instalacje biogazowe. Szacuje się, że około 4 000 domostw w Indiach ma obecnie dostęp do takich małoskalowych jednostek produkcyjnych. W szerszym kontekście, Indie są trzecim co do wielkości importerem ropy naftowej na świecie. Inni pracują nad obniżeniem tej statystyki, wykorzystując ogromne ilości odpadów rolniczych generowanych w Indiach każdego dnia. Stąd pojawienie się komercyjnych biogazowni i zakładów gobar gas, które przekształcają ścieki w energię elektryczną do użytku w handlu i przemyśle. Przyszłość biogazu w Indiach w dużej mierze będzie zależała od inwestycji w infrastrukturę. Rząd ma nadzieję zbudować 5 000 nowych zakładów gobar gas, aby osiągnąć krajowy cel 36 procent całkowitej produkcji energii. Dodatkową korzyścią jest zarządzanie odpadami rolniczymi. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Indie są największym producentem mleka na świecie, co odpowiada milionom sztuk bydła. Dzięki mądrym i wystarczającym inwestycjom, indyjscy hodowcy bydła mlecznego mogą z zyskiem zbywać nadmiar obornika. Ponadto, poferment z ekstrakcji metanu jest często bardziej wartościowym nawozem niż sam surowy obornik.