Sectorgerelateerde onderwerpen
De cyclus van het leven is een interessant onderwerp voor wetenschappers, ethici en religieuze geleerden. Van bijzonder belang is het punt waarop het leven eindigt. Wat gebeurt er met de overblijfselen? Gefossiliseerde dierlijke en plantaardige materie — na millennia — voorziet ons van de fossiele brandstoffen die we vandaag gebruiken. Toch hoeven we niet zo lang te wachten om energie te putten uit ontbindend organisch materiaal. Een manier om het proces te versnellen is anaërobe vergisting. Hoewel dit proces geen onmiddellijke aardolie zal opleveren, komt er wel biogas vrij, een nuttige en bewezen hernieuwbare energiebron die veel milieuvriendelijker is.
Wanneer organisch materiaal zoals mest en uitwerpselen van wilde dieren; rioolwater en afvalwater; grasmaaisel, gevallen bladeren en etensresten zuurstof wordt ontnomen, worden specifieke chemische processen geactiveerd. Biomassa — het totaal aan organisch materiaal in kwestie — is samengesteld uit grote organische polymeren. De eerste fase van anaërobe vergisting is wanneer deze moleculaire ketens worden afgebroken tot kleinere componenten. Gedurende de vier fasen breken bacteriën organische verbindingen af, die op hun beurt andere verbindingen en elementen vrijgeven. Het einde van de reeks gebeurtenissen is de afvoer van biogas — een combinatie van methaan (CH₄), kooldioxide (CO₂) en andere gassen. Het methaan is de werkzame verbinding in termen van energieproductie.
Kortom, biogas kan bijna alles wat aardgas kan: het kan worden omgezet in elektriciteit, waarmee huizen, gemeenschappen of infrastructuur van stroom worden voorzien. Als alternatief voedt het voertuigen en zware machines die zijn ontworpen om het te ontvangen. In ontwikkelde en ontwikkelingslanden is het ook toepasbaar als kookbrandstof. Organisch afval vormt in feite een persoonlijke en publieke gezondheidsuitdaging voor velen die in minder welvarende natiestaten wonen. Anaërobe vergisting creëert niet alleen energiepotentieel, het levert ook digestaat op (d.w.z. wat overblijft na vergisting) dat een voedzame en praktische meststof is.
Zowel op grote als kleine schaal bezit biogastechnologie vier rudimentaire eenheden: een opslagplaats voor de grondstof die de substraatbiomassa ontvangt waaruit het methaan wordt gewonnen; een vergistingstank (de zuurstofvrije kamer waarin de biochemische processen van vergisting plaatsvinden); een biogasrecuperatie-eenheid waar de CH₄, CO₂ enz. worden verzameld voor gebruik of verdere verwerking; en warmtewisselaars die de temperaturen regelen om het vergistingsproces te optimaliseren. Op zichzelf staande vergisters bedienen gemeenschappen of verwerkingsfaciliteiten. Boerenvergisters verwerken veenmest van runderen, varkens en pluimvee. Waterzuiveringsinstallaties behandelen afvalwater met anaërobe vergisting en velen verkopen overtollige elektriciteit terug aan het net.
Gedurende het grootste deel van de geschiedenis van biogaswinning werd het substraat relatief monolithisch gehouden met als doel de meeste biogas van de beste kwaliteit te verkrijgen. Toch belooft nieuwe biogastechnologie een hogere biogasopbrengst door twee of meer grondstoffen te gebruiken. Dit wordt ook wel "co-vergisting" genoemd. Onderzoekers ontdekken dat sommige substraten, in combinatie gebruikt, synergetisch werken voor betere productienummers. Aanvullende studies hebben betrekking op de snelheid van ontbinding en de doorstroming van substraten. Onderzoek naar de voorbehandeling van biomassa vóór vergisting suggereert dat dit haalbaar is. Mechanische, thermische, ultrasone en microgolfprocedures worden allemaal getest om te bepalen of enige desintegratie mogelijk is voordat de grondstof de vergistingstank bereikt.
Spreek een specialist
Vragen over biogastechnologieoplossingen voor uw project?
