Sectorgerelateerde onderwerpen
Aardgas, de schoonst brandende van de fossiele brandstoffen, draagt aanzienlijk bij aan de energie-onafhankelijkheid van de Verenigde Staten. Bovendien is het veiliger en makkelijker op te slaan. Het is betrouwbaarder bij slecht weer dan elektriciteit en extreem kosteneffectief. Dat gezegd hebbende, komt het niet gebruiksklaar uit de afzettingen. Meestal is aardgas besmet met 'zuur gas' dat transport en gebruik bemoeilijkt. Zuur gas is meestal aanwezig als kooldioxide (CO₂) en waterstofsulfide (H₂S). Om aardgas praktisch bruikbaar te maken, moeten deze zure componenten grotendeels worden verwijderd vóór distributie en gebruik.
Zoals beschreven, vormt aardgas zich niet zonder gezelschap in zijn rotsafzettingen. H₂S — ook wel moerasgas, mestgas en rioolgas genoemd — is zeer brandbaar en dodelijk giftig. Net als aardgas zelf, vormt H₂S zich gedurende millennia uit vergaande planten- en dierenresten die zijn blootgesteld aan buitengewone hitte en druk. CO₂ voorkomt dat aardgas efficiënt en veilig brandt. De twee worden ook wel zure gassen genoemd. Net zoals zuur fruit zuur kan maken, veroorzaakt het hetzelfde resultaat bij aardgas. Zodra zuur aardgas is verzameld, moet de verwijdering van deze verbindingen de eerste prioriteit zijn.
Kooldioxide vermindert de verbrandingswaarde van aardgas. Verbrandingswaarde is een term die verwijst naar de hoeveelheid warmte die vrijkomt wanneer een stof verbrandt. Kortom, u zult er meer van moeten gebruiken in vergelijking met gas van een hogere waarde. Waterstofsulfide brengt zijn eigen unieke problemen met zich mee. Naast gemakkelijke brandbaarheid is H₂S een giftig gas dat de huid kan verbranden, bindvliesontsteking in de ogen kan veroorzaken en plotseling bewustzijnsverlies teweeg kan brengen. Bovendien zal dit zeer corrosieve zure gas de leidingen aantasten waardoor het stroomt, waardoor transport over lange afstanden onmogelijk wordt. Het spreekt voor zich dat de verwijdering ervan absoluut noodzakelijk is.
Deze stoffen zijn ook aanwezig in ruwe olie- en steenkoolafzettingen. Om dezelfde reden dat aardgas het nodig heeft, moet petroleum eerst van zijn H₂S worden gezuiverd voordat wereldwijde en continentale zendingen van deze marktgoederen kunnen plaatsvinden. De U.S. Federal Energy Regulatory Commission (FERC) heeft de afgelopen jaren de afwijzing ondersteund van ruwe olie die meer dan vijf delen per miljoen H₂S bevat. Kolenafzettingen bevatten ook waterstofsulfide. De alomtegenwoordige aanwezigheid in mijnschachten en elders maakt werkzaamheden op dergelijke locaties gevaarlijk zonder rigoureuze veiligheidsprotocollen. Mijnen die door sedimentair gesteente zijn gegraven, hebben hogere concentraties. Andere beïnvloedende factoren zijn kolenlaagnaden en grondwateractiviteit.
Gezien de schade die zuur gas kan veroorzaken, moet het relatief dicht bij de bron worden behandeld. Vanaf de winningslocatie kan het gas door leidingen reizen die zijn aangevuld met corrosie-inhibitor. Dit verzamelsysteem van pijpleidingen dient voor het transport van de bron naar een zuur gasbehandelingsinstallatie. Amines, of alkylamines, zijn ammoniakderivaten waaraan de H₂S zich bijzonder sterk hecht. Ze absorberen het waterstofsulfide voordat het aardgas verder wordt geraffineerd.
Na de toxiciteit en corrosiviteit van H₂S te hebben onderzocht, is het moeilijk voor te stellen dat het op enigerlei wijze een positieve toepassing kan hebben. Als er echter een aanzienlijke hoeveelheid zwavel aanwezig is in de zuur gasbehandeling, kan verdere raffinage de moeite waard zijn. Zuur gas is zwaarder dan zuurstof. ONI zuur gas (d.w.z. zuurstof niet inbegrepen) is zwaarder omdat het ook CO₂ bevat. Als er te veel kooldioxide aanwezig is in het zuur gas na de aminebehandeling, maakt dit zwavelafvang moeilijker. Wanneer dit het geval is, wordt het resterende ONI zuur gas geïnjecteerd in een vooraf aangewezen ondergrondse locatie. Dit beschermt de atmosfeer tegen deze schadelijke verbindingen.
Spreek een specialist
Vragen over de behandeling van zuur gas voor uw bedrijf?
