Gobar Gas

Nu de Verenigde Naties en andere internationale instanties prioriteit geven aan de strijd tegen destructieve klimaatverandering, ontdekken landen over de hele wereld nieuwe alternatieven voor fossiele brandstoffen. Soms wordt er een nieuwe bron gevonden in zaken die de mensheid al sinds het begin der tijden ter beschikking staan, zoals wind en zonnestralen. Ontbindend organisch materiaal is veelal hetzelfde: verterende bladeren en grassen; verouderde dierlijke resten en afval; rottend voedsel en bijproducten; evenals rioolwater en afvalwater zijn allemaal bronnen van bruikbare energie die elektriciteitsnetten aandrijven en auto's en vrachtwagens van brandstof voorzien. De energie is biogas, of, in India, gobar gas.

Waar komt het vandaan?

Wanneer de hierboven genoemde materialen zuurstof ontnomen worden, beginnen bacteriën ze af te breken tot talloze chemische verbindingen. Terwijl dit proces – bekend als anaërobe vergisting – zijn beloop krijgt, levert het eindproducten op, voornamelijk methaan en kooldioxide. Het is het methaan (CH₄) dat de vruchtbare verbinding is, omdat het kan worden verbrand in verbrandingsmotoren om ofwel de opwekking van elektriciteit te activeren, ofwel voertuigen van verschillende groottes en ontwerpen aan te drijven. Anaërobe vergisting is altijd een natuurlijk fenomeen geweest, maar technologie kan deze reeks gebeurtenissen versnellen om meer biogas te creëren, en het te ontdoen van zijn onzuiverheden. Biogas is merkbaar bij het passeren van langdurige bladbergen of massa's gemaaid gras. De geur die van deze hopen afkomt, ontstaat onderin, waar geen zuurstof kan doordringen. Weinig mensen weten welk groot potentieel er schuilt in een dergelijke stank. Gelukkig is de wetenschappelijke kennis zover gevorderd dat de omstandigheden aan de voet van die bladhoop snel en herhaaldelijk kunnen worden nagebootst. De inputs of het substraat – vaak veemest, afvalwater of andere soorten compost – worden in een zuurstofvrije tank gevoerd, waarbij het substraat wordt afgebroken en het biogas naar boven stijgt en wordt opgevangen voor verwerking. Het opgevangen biogas bevat vaak chemische verbindingen die de menselijke gezondheid, de duurzaamheid van pijpleidingen en de algehele prestatie-efficiëntie van het biogas bedreigen. Daarom worden tijdens de verwerkingsfase verschillende middelen ingezet om het gas te reinigen. De vaste resten – of digestaat – zijn nuttig als gewasbemesting, voederadditief, bodembedekking en organische pesticiden.

Is het wijdverspreid in India?

Het gebruik van gobar gas heeft enorme implicaties voor een natiestaat als India. Miljoenen huishoudens in India verbranden hout – gemiddeld ongeveer vijf kilogram per dag – voor verwarming en koken. Hoewel hout soms als CO₂-neutraal wordt geclassificeerd, overtreft het volume waarin het wordt verbruikt de natuurlijke regeneratie. Deze massale activiteit versnelt zowel ontbossing als de uitstoot van broeikasgassen. Het goede nieuws is dat particuliere stichtingen en niet-gouvernementele organisaties eraan werken om huishoudens uit te rusten met biogasinstallaties. Naar schatting hebben 4.000 woningen in India nu toegang tot dergelijke kleinschalige productie-eenheden. In bredere zin is India de op twee na grootste importeur van aardolie ter wereld. Anderen werken eraan om deze statistiek te verlagen door de enorme hoeveelheid landbouwafval te benutten die dagelijks in India wordt geproduceerd. Vandaar de opkomst van commerciële biogas- en gobar gas-installaties die het afval omzetten in elektriciteit voor gebruik in handel en industrie. De toekomst van biogas in India zal grotendeels afhangen van investeringen in infrastructuur. De overheid hoopt 5.000 nieuwe gobar gas-installaties te bouwen om een nationaal doel van 36 procent van de totale energieproductie te bereiken. Een bijkomend voordeel is het beheer van landbouwafval. Volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN (FAO) is India de grootste melkproducent ter wereld, wat neerkomt op miljoenen stuks vee. Met verstandige en voldoende investeringen kunnen Indiase melkveehouders overtollige mest met winst afzetten. Bovendien is het as-digestaat van methaanwinning vaak een voedzamere meststof dan de ruwe mest zelf.